KEMA

De eerste helft van de 20e eeuw kent een snelle toename in de vraag naar elektriciteit in Nederland. En waar vraag is, ontstaat aanbod. In het hele land springen fabrieken als paddestoelen uit de grond die allerlei onderdelen, kabels en elektronisch koopwaar produceren. Sommige van deze blijken echter kwalitatief onbetrouwbaar te zijn – het gevolg van gebrek aan kennis. Om een halt toe te roepen aan de wildgroei van ondermaats apparatuur, wordt besloten een onafhankelijke keuringsdienst op te richten.

In 1927 is de NV tot Keuring van Elektrotechnische Materialen, in de volksmond algemeen bekend onder de afkorting KEMA, een feit. Het adviesbureau test aanvankelijk alleen elektrische apparaten op veiligheid. Later groeit het bedrijf uit tot een gerenommeerd instituut dat ook onderzoek doet, en is vooral bekend om zijn ‘KEMA Keur’. Dit keurmerk toont aan dat de geteste producten de vereiste veiligheidstests hebben doorstaan.